PALAPIE

The Beggar and I

Clasping old hands, a little hat on the ground
Grey dusty old eyes, inquiring eyes, begging
But the moment is chasing, ever pushing on
Our eyes barely met, with a; “Sorry, not now”
For a second a thought about a wasted old life
Then back to the turmoil of society’s charge. ...


DIMITRIS LADIKOS

The mansion of sins

We had recently moved to a mansion in the northern suburbs. It was a pretty large house for a couple. I chose this mansion after careful research. However, lately I was feeling a mysterious presence in the house. I was very stressed because of my workload. I always blamed myself for being tired.

“I was seeing him damaged, losing the meaning of his life. When I moved to this mansion, I lost the meaning of life, too. Time didn’t touch me at all. I had only feelings; I was like a feeling which travelled in space. Neither the mansion nor the workload and easy money were responsible for my situation. The sickness was in my mind. A woodworm devoured my insides and made me a slave of ambition and greed.” ...


DIMITRIS LADIKOS
Better late than never

Samantha was a waitress in a bar near the center of the city. She was always late to work. One day, she had her hair cut; the other day, the bus was stuck in traffic; another day, she broke the heel of her shoe when she was walking down the street. Every day, something was delaying her. Bad luck? All these, might have been just excuses... 
(Keep reading, clicking the button below)


 

DIMITRIS LADIKOS
The road with lamps

EVERY NIGHT THERE WAS PLENTY OF WHITE AND COLD LIGHT in the neighborhood. Every time, when the fluorescent lamps lit up, everyone had disappeared; a deep silence spread over the road. The lamps were spaced out in a row. Equidistantly; like toy soldiers. Only one of them was flickering and creating shadows on the walls.
(Keep reading, clicking the button below)


                                                                                               ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΑΔΙΚΟΣ

Κατακτώντας την αυτογνωσία

Είχε αφήσει το αυτοκίνητο κοντά στη μαρίνα. Ήθελε να περπατήσει μέχρι το κέντρο. Το βήμα του, δυο ταχύτητες κάτω από αυτήν των υπολοίπων. Ένα τσιγάρο δρόμος για το café, όπου συνήθιζε να παίρνει τον καφέ του. Χαμένος στις σκέψεις του, χτύπησε κατά λάθος με τον ώμο έναν περαστικό. Ούτε συγγνώμη δεν κατάφερε να ψελλίσει έγκαιρα. Ο περαστικός τον κοίταξε για μερικές μόνο στιγμές, ενοχλημένος, και συνέχισε τον δρόμο του.
         Φθάνοντας στο café, παρήγγειλε και περίμενε τη σειρά του. Σκέφτηκε ότι θα του χρειαζόταν λίγη ζάχαρη παραπάνω. Έρευνες αναφέρονται στις ευεργετικές επιδράσεις στην ψυχολογία του ατόμου. Υποσυνείδητα κάθε άτομο την αναζητά˙ σαν ένα μαλακό ναρκωτικό, κατά των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο καθένας στη ζωή του. Έπιασε δύο φακελάκια από το τραπεζάκι που βρισκόταν απέναντι˙ τα έπαιζε κουνώντας τα μηχανικά. Την κίνηση αυτή την έκανε πάντοτε. Του άρεσε ο θόρυβος των μικρών κρυστάλλων.
(Διαβάστε περισσότερα κάνοντας κλικ στο pdf)


ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΠΑΝΟΣ

Παιδική περιέργεια

Την ώρα των Θρησκευτικών ένα παιδί εξέφρασε τις έντονες ανησυχίες του σχετικά με τη δημιουργία του κόσμου: «Ο κύριος της Βιολογίας μάς είπε χθες ότι ο άνθρωπος είναι η εξέλιξη του πιθήκου. Πώς γίνεται τότε να τον έπλασε ο Θεός;». Η θρησκευτικός δεν μίλησε για μερικά δευτερόλεπτα και αφού σκέφτηκε μια διπλωματική απάντηση, είπε: «Πόσες φορές έχουμε πει πως δεν πρέπει να μπερδεύουμε την επιστήμη με τη θρησκεία; Πάντως για ν’ απαντήσω, τον κόσμο τον δημιούργησε ο Θεός. Άρα, όλα τα πλάσματα που ζουν σ’ αυτόν είναι δημιούργημά του». Ο μαθητής δεν το έβαλε κάτω και υποστήριξε ότι στη Φυσική έμαθαν για τη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης. Εκείνη του απάντησε κάπως επικριτικά για την επιμονή του: «Και ποιος νομίζεις ότι ήταν υπεύθυνος γι’ αυτήν την έκρηξη;». Το παιδί ακούμπησε την πλάτη του ήσυχα στην καρέκλα. Δεν πέρασαν μερικά λεπτά όταν άρχισε να φαίνεται ανήσυχος και σκεπτικός – πώς γίνεται να δημιουργήθηκε έτσι ο κόσμος;